Cурудӣ тоҷикӣ - Боз мехохам | این شعر «لائق شیرعلی»

Эй дӯстони азиз, агар ин сурудҳои тоҷикӣ ба дилатон писанд омада бошад, тугмаи обунаро пахш кунед, лайк гузоред ва зангчаро фаъол созед, то ки мо бо қуввати дастгирии шумо каналро ба қуллаҳои нав барорем. Ташаккур ба дастгириатон дӯстони азиз. Ин шеъри Лоик Шерали як иқрори самимӣ ва ғамангези аст дар бораи ёдҳои ширини тифлӣ. Қаҳрамони лирикии шеър, ки одами калонсолу ботаҷриба аст, орзуи бозгашт ба рӯзҳои беғами кӯдакиро дорад. Вай мехоҳад боз бар зонуи модар нишинад, аз гулҳои кӯҳӣ гултоқӣ бибофад, бо ҳамсолон ҷангбозӣ кунад ё дар тӯйҳо пинҳонӣ чеҳраи арусро бинад. Шеър бо як ҳақиқати амиқи фалсафӣ анҷом меёбад: инсон ҳар қадар пиру пуртаҷриба гардад ҳам, боз ҳам мехоҳад, ки ҳадди ақал як бор кӯдаки соддаву нодон шавад. _______________________ دوستان عزیز اگر این اهنگ های تاجیک را پسندیدید بر روی subscribe, like کلیک کنید و تماس را فعال کنید تا به لطف پشتیبانی شما کانال را به سطح جدیدی برسانیم. ممنون از حمایت شما دوستان عزیز این شعر «لائق شیرعلی» حسرتی لطیف و در عین حال عمیق را برای بهشت گمشده کودکی روایت میکند. راوی که فردی بالغ است، آرزوی بازگشت به روزگاری را دارد که کودک بود. او رویای نشستن بر دامان مادر، بافتن تاج گلی از شکوفههای کوهستانی، جنگبازی با همسالان و نگاه پنهانی به چهره عروس در شب عروسی را در سر میپروراند. هر بیت این شعر، نوایی از دلتنگی برای معصومیت و سادگی است. سطرهای پایانی که میگوید «انسان هرچقدر هم که پیر و باتجربه شود، باز هم میخواهد یک بار دیگر کودک نادانی باشد»، اوج زیبایی و تأثیرگذاری این اثر ارزشمند است. This poignant poem by Loik Sherali is a heartfelt lament for the lost innocence of childhood. The adult lyrical speaker yearns to escape the complexities of life and return to a world of simple joys. He dreams of sitting on his mother's lap, weaving a crown from wild mountain flowers, playfully fighting with friends, and secretly glimpsing a bride on her wedding night. Each stanza is a tender attempt to recapture the carefree spirit of his youth. The poem powerfully concludes with the universal truth: no matter how old and experienced a person becomes, they still deeply wish, at least once, to be a naive and simple child again. It is a beautiful, melancholic masterpiece about nostalgia and the unattainable past.