Црвена нитка.Македонска епопеја.A song in Macedonian
Црвена нитка.Македонска епопеја.A song in Macedonian Ма́ло зла́то е вре́дно, ко спо́мен што бо́ли, Кра́ток е по́водот, ко си́нџир на ку́че во страв. Зо́што и́скра од Бо́га во о́ган се то́пи, А́ко пе́пел на кра́јот оста́нува прав? Ми́хољско ле́то. Септе́мври. Во фала́нга сто́јам, На сари́сата бле́ска со́нчев зрак во де́нот о́вој. Пе́рсиска ко́њаница би́е по кри́лото што го бра́нам, А во це́нтарот бо́јот ври́е, ко по́ток кон мо́јот по́кој. Не е се́која ма́ка — по́раз, ни же́лба — са́мо о́бид, Ка́де па́тот е долг низ шу́мата, до ѕве́зден вир. Со ни́шки од све́тот, од не́жив и жив бит, Ја пле́там та́а ни́тка, црве́на, за ли́чен мир. Да ги заобико́лиме, по де́сното кри́ло да тр́гнам, Се чи́ни, бли́зу сме — побе́дата ве́ќе се гле́да. Но, со ко́пје од ко́ла, во бе́здна ме фр́лаат, Во бу́нар без дно, ка́де светли́на ре́тко се преда́ва. Да́ли на бо́гови од Оли́мп, ил’ на трка́лото да се мо́лам? На господа́рите го́рди, што не зна́ат за спас? Ве́лат, а́ко ве́руваш, ќе се вра́тиш од бо́лка, Во лик што боже́ството го избра́ло за нас. Не се бо́говите грнча́ри што кр́шат од и́нает, За сла́ва на апстра́кции, љу́бовта е кле́тва. А бу́нарот на ду́шата е за́твор од љу́бов и срам — Ка́ко да бе́гаш, кога си чу́вар сам на се́бе од о́ваа вртеле́шка?
Црвена нитка.Македонска епопеја.A song in Macedonian Ма́ло зла́то е вре́дно, ко спо́мен што бо́ли, Кра́ток е по́водот, ко си́нџир на ку́че во страв. Зо́што и́скра од Бо́га во о́ган се то́пи, А́ко пе́пел на кра́јот оста́нува прав? Ми́хољско ле́то. Септе́мври. Во фала́нга сто́јам, На сари́сата бле́ска со́нчев зрак во де́нот о́вој. Пе́рсиска ко́њаница би́е по кри́лото што го бра́нам, А во це́нтарот бо́јот ври́е, ко по́ток кон мо́јот по́кој. Не е се́која ма́ка — по́раз, ни же́лба — са́мо о́бид, Ка́де па́тот е долг низ шу́мата, до ѕве́зден вир. Со ни́шки од све́тот, од не́жив и жив бит, Ја пле́там та́а ни́тка, црве́на, за ли́чен мир. Да ги заобико́лиме, по де́сното кри́ло да тр́гнам, Се чи́ни, бли́зу сме — побе́дата ве́ќе се гле́да. Но, со ко́пје од ко́ла, во бе́здна ме фр́лаат, Во бу́нар без дно, ка́де светли́на ре́тко се преда́ва. Да́ли на бо́гови од Оли́мп, ил’ на трка́лото да се мо́лам? На господа́рите го́рди, што не зна́ат за спас? Ве́лат, а́ко ве́руваш, ќе се вра́тиш од бо́лка, Во лик што боже́ството го избра́ло за нас. Не се бо́говите грнча́ри што кр́шат од и́нает, За сла́ва на апстра́кции, љу́бовта е кле́тва. А бу́нарот на ду́шата е за́твор од љу́бов и срам — Ка́ко да бе́гаш, кога си чу́вар сам на се́бе од о́ваа вртеле́шка?