Шикояти мардум аз гароншавии нархи дору, бепулӣ ва паҳ

Беморхонахо пур - пури бемор, ҳамагӣ илтиҳоби шуш доранд. Соат ба соат мардум ба ин беморӣ гирифтор шуда истодаанд. Пушти дари ренгин одамборон аст. Ду рӯз навбат меистӣ, боз пули калон сарф карда, аз ташхиси духтурҳо мегузарӣ. Охир, мардуми бечора пул надорад, шароиташон вазнин, муҳоҷирон дар хона дар карантин, кор намебароянд. Ягон кас ба доди мо камбағалон мерсида бошад? Охир, мо бесоҳиб нестем, Ҷаноби Олӣ дорем. Чаро муҳри хомӯшӣ ба лаб зада, мӯйро аз хамир ҷудо намекунанд? Илтимос, боз ҳам илтимос, дар ҳамин шароит мардуми камбағалро дастгирӣ кунед. Ин вазифаи шумост! Зебохон низ истиқоматкунандаи ин шаҳр буда, аз Вазорати тандурустӣ ва ҳукумати шаҳр хоҳиш дорад, ки нисбати нарху навои дорухонаҳо чорандешӣ кунанд. "Комиссияҳои назоратиро боқувваттар намоянд. Тоқатамон тоқ шуд, пулу пайсаи доштаамон сарфи дорухарӣ мешавад. Барои ман не, барои халқи бечора раҳм кунетон!"