Нейро Дюбель - Марскі чалавек

Neuro Dubel - Марскі Чалавек ------------------------------------- І рэк, і азёраў мы маем зашмат. А мораў няма, акіянаў няма. А мне дык нічога, а быў чалавек, Што з гэтай прычыны закончыў свой век. А мне дык нічога, а быў чалавек, Што з гэтай прычыны закончыў свой век. Ён тут нараздіўся і вырас ён тут, Але ў Карабельны пайшоў Інстытут. Усе акіяны і моры скарыў, І вось на Радзіму вярнуўся стары. Усе акіяны і моры скарыў, І вось на Радзіму вярнуўся стары. Хадзіў ён хістаўся па цвёрдай зямлі, Нібыта па хісткім ідзе караблі, А мора ня бачыў - гарэла душа, І ромам душыў ён душэўны пажар. А мора ня бачыў - гарэла душа, І ромам душыў ён душэўны пажар. Вось так і сканаў між азёраў і рэк Тутэйшы, але ўжо марскі чалавек - Ляжыць у сваёй беларускай зямлі Ў драўляным апошнім сваім караблі. Ляжыць у сваёй беларускай зямлі Ў драўляным апошнім сваім караблі. https://pesni.guru